Tripjes!

Lieve vrienden,

Ja hoor, ik leef nog! Ik heb lang op me laten wachten, maar het welbekende spreekwoord is hier zeker van toepassing: geen nieuws is goed nieuws. :-) De voorbije maand zat gewoon echt behoorlijk vol: ik ben blij om dit WE weer even gewoon thuis te kunnen zijn! Het was echter wel een mooie periode met heel wat verrijkende uitstappen, activiteiten en ontmoetingen. Een kleine greep uit die ervaringen...

Drie weken geleden zakte ik voor een weekendje af naar Londen. Gelukkig bestaat er hier zoiets als Megabus (een busdienst die enkel in grote steden stopt), aangezien treinen echt onbetaalbaar zijn. 4,5 uur op de bus enkele reis, een lange rit, waar ik echter wel echt van genoten heb. En het was die rit zeker meer dan waard! Mijn eerste Londenervaring was eigenlijk heel positief: ik was echt onder de indruk van al die mooie gebouwen. Het werd echt een blits bezoek (ongelooflijk wat je allemaal kan doen op een namiddag! ;-) ), maar heel ontspannend. Wat ik altijd zo speciaal vind aan een wereldstad en er zo aan apprecieer is dat je hier werkelijk de hele wereld verzameld ziet. Je hoort en ziet zoveel verschillende talen, zoveel culturen, zoveel kleuren, en zoveel mensen. Een demonstratie voor Syrië naast de traditionele wachters, een dakloze naast de massieve gebouwen van Westminster Abbey...wat je haast niet voor mogelijk houdt zie je hier! Dat maakt het voor mij net zo levensecht, en mooi. :-) Maar wat die dakloze betreft: ik kon mezelf er toch echt niet van weerhouden om het koninklijk paleis vanuit zijn perspectief te bekijken. Het is een prachtig gebouw, en we doen er goed aan om dat erfgoed te bewaren, maar tegelijkertijd bleef die vraag door mijn hoofd dreunen: hoeveel daklozen zouden hier een onderkomen kunnen vinden? Ja, het begint wat beroepsmisvorming te worden denk ik... :-)

Het volgende weekend was het tijd voor een nieuwe trip! We hadden al lange tijd geleden besloten om dit weekend te reserveren als "gemeenschapsweekend", en er samen op uit te trekken. Eén van mijn gemeenschapsleden had ons dan ook allen uitgenodigd voor een verblijf bij haar ouders thuis in Edinburgh! Na mijn eerste Londen-ervaring was het nu dus tijd voor mijn eerst Schotland-ervaring. En ook dit was echt de moeite!

Een heel mooie en gezellige stad, met veel cultuur, maar vooral nog steeds veel traditie. Het is zo mooi om te zien hoe Schotten die liefde voor hun vaderland koesteren. Wist je dat de kilt wel degelijk nog steeds gedragen wordt door mannen? De traditie wil dat elke man zijn eigen kilt krijgt op zijn 21e verjaardag, die hij dan zal dragen op feestdagen, trouwfeesten, familiefeesten en dergelijke. Ik dacht dat dit een geromantiseerd beeld was dat wij als buitenlanders hadden, maar niets is minder waar. Maar dat is nog niet alles: wist je dat elke familie zelfs haar eigen patroon heeft? Ik was zo verbaasd dat te horen! En natuurlijk genoten we ook van de doedelzakmuziek, die je daar overal hoort, én de whisky!

Maar het leukste was gewoon om met zijn allen samen van dit weekend te kunnen genieten! Het zijn momenten om te koesteren, en ze hier even neerschrijven en met jullie delen helpt daar wel in. We worden ons er namelijk sterk van bewust dat er ons slechts drie maanden resten... Drie maanden die veel te snel om gaan zijn! De angsten en zorgen om de toekomst zijn aanwezig en reëel: stuk voor stuk zijn we sterk bezig uit te zoeken wat we hierna zullen doen. Maar op dit moment besef ik dat leven in de toekomst je het heden doet vergeten. Er resten slechts drie maanden, maar tegelijkertijd zijn dat ook drie volle maanden die ons nog gegeven worden, drie maanden om van te genieten! En bij deze neem ik mij voor dat zeker te doen :-)

Kijk goed op de achtergrond: volgens Edingburghers de school die JKRowling als inspiratie gebruikte voor Zweinstein in Harry Potter!

Veel liefs!

Benedicte

JVC needs...you!

Ja lieve vrienden, jullie zien het goed, dit is het hele JVC-team pretending to run...

Maar we kunnen beter, en we gaan het ook effectief doen! Zondag 26 mei gaan 9 van de JVC-vrijwilligers, waaronder ikzelf, en 2 van de organisatoren de uitdaging aan om de 10 km Manchester-run te lopen. Dit blijkt een groot evenement te zijn, waar individuen, maar ook heel wat organisaties en charities gaan vertegenwoordigd zijn. Dit wordt dus ongetwijfeld een leuke bedoening, maar ook een heel zinvolle. We willen ons namelijk allemaal graag laten sponseren, om JVC een voortbestaan te kunnen verzekeren.

DUS... geloof jij in JVC, en wil je het mee mogelijk maken dat ook volgend jaar weer 15 jonge mensen zich een jaar lang kunnen inzetten voor social justice en hun leven voorgoed laten transformeren? Elke bijdrage, hoe klein ook, is ongelooflijk welkom! Het kan via de volgende website:

http://www.charitygiving.co.uk/teamjvc

Als je het liever op een andere manier doet, of hier vragen over hebt: aarzel niet me te mailen of op een andere manier te contacteren!

Uit mijn eigen ervaring kan ik alleen maar zeggen dat ik geloof in de transformerende kracht van deze ervaring, en ik het daarom echt mogelijk wil maken voor anderen. Ontzettend hard bedankt voor jullie hulp, ik beloof jullie van mijn kant ongelooflijk mijn best te doen en hopelijk de eindstreep te halen! ;-)

Thanks!

Bénédicte

Hoi hoi!

How is life in Belgium? Na de voorbije week mag ik me bijna écht Brit noemen denk ik: als een echte fan supporteren voor Manchester United en dan proberen 'intelligent' deel te nemen aan alle besprekingen achteraf op het werk (waar ik me dan toch een beetje niet meer helemaal fan voel, blijkbaar mis ik toch een beetje voetbalkennis ;-) ), en dan gisteren de opname van een echte BBC-show meemaken... ja Béné komt misschien wel op TV! Neen, alle gekheid op een stokje, daar deden we het zeker niet voor. Maar het was wel een hele belevenis: een heel ontspannende en vreugdevolle belevenis!

Het kwam eerlijk gezegd als een geschenk uit de hemel. De voorbije weken voelde ik de noodzaak om leuke en ontspannende dingen te doen in het weekend, om er even uit te zijn en iets anders te zien. Ik hou nog steeds enorm van het werk, maar het is soms zo intens en intensief, dat het gewoon noodzakelijk is om volop van de weekends te genieten, gewoon om het te kunnen volhouden. En dit genieten kan in kleine dingen, zoals de tijd nemen om een kop koffie te gaan drinken. Kleine dingen, die je echter wel helpen om even die stap terug te zetten, alles terug in perspectief te plaatsen, en de mooiheid van het leven terug doen inzien. 

De theorie klinkt heel mooi, maar dat omzetten in praktijk is niet altijd even makkelijk. En net daarom waren de gratis tickets die ik via het werk kreeg zo welkom, zo op het juiste moment. Vreemd hoe sommige dingen je zo gegeven kunnen worden! :-) Het waren tickets voor de opname van de BBC-show "School Choir of the Year". Dit is een wedstrijd waarin scholen van over de hele UK wedijveren voor de titel van beste schoolkoor. Ze zingen "Songs of praise", en zijn slechts tussen 6 en 12 jaar. Ik denk dat ik jullie niet moet overtuigen dat dit een fantastische ervaring was! Alleen al een opname mogen meemaken, en dan nog van een dergelijk programma: super!

Zelfs vandaag zie ik nog steeds al die gezichtjes voor me: stralend, oprecht, en vol overgave. Het raakte me diep gisteren hoe die kinderen zo geloofden in wat ze zongen. Het waren geen holle woorden, maar levensboodschappen die ze kwamen vertellen. Ze vertelden het met hun hele gezicht, en hun hele hart. Elke school mocht maar 1 lied zingen, maar in dat éne lied gaf elk kind wel alles van zichzelf. Ze geloofden erin, en wilden het allemaal zo hard...

En toch lag het accent gelukkig in de eerste plaats niet op de competitie, maar wel op de zang. De hele show en opname was heel kindvriendelijk, en verliep in een ontspannen sfeer. Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht van TV. Persoonlijk zag ik heir een sterk contrast in met bijvoorbeeld het Junior Songfestival bij ons, waar kinderen als echte sterren behandeld worden. Hier bleven ze kinderen, die deel uitmaakten van een koor, een groter geheel, en in de eerste plaats de vreugde van het zingen wilden delen.  

Elke school had natuurlijk haar horde fans (voornamelijk ouders) meegebracht. Sommigen hadden tot 8u gereisd om de show te kunnen bijwonen! Nu wilde het toeval dat we plaats hadden genomen juist voor de fanclub van de uiteindelijk winnende school. En dat was op zich ook een heerlijke ervaring: het overduidelijke beste koor had namelijk ook veruit de meest enthousiaste fanclub! Op een bepaald moment wees de presentator op het belang hiervan: "het koor reflecteert in belangrijke mate het enthousiasme en de ondersteuning die ze voelt van het publiek", zo stelde hij. Je kan je afvragen wat oorzaak is en wat gevolg, waarschijnlijk een beetje van beiden, maar het zette me wel aan het denken. Als het waar is dat wat wij uitstralen een dergelijk effect kan hebben in anderen als ik gisteren gezien heb... dan is er veel hoop, veel werk en veel mogelijk voor ons!

Als je een beetje wil genieten van wat ik gisteren heb mogen zien:

http://www.bbc.co.uk/programmes/p00g6lqn

http://www.bbc.co.uk/programmes/p00r3nkd

Of kijk op 7, 14 en 21 april op BBC1! En neen, ik verklap nog niet welke school wint! ;-)

Veel liefs en vrolijke noten!

Bénédicte

Ik ben er voor je!

Lieve vrienden,

Tijd voor mijn wekelijkse update, tijd om me weer even heel verbonden te voelen met jullie. Wat is dit blogsysteem toch geweldig! Ik geef graag toe dat ik tussen het werken door als adempauze geregeld wel eens afdwaal naar de blog, nieuwsgierig naar reacties. En eerlijk waar: ze toveren altijd een brede glimlach tevoorschijn! Bedankt voor elk lief woord, elke aanmoediging, elk nieuwtje uit België, en een dikke knuffel aan jullie allen!

De voorbije week was een beetje hectisch en goedgevuld. Alles terug opnemen na een week afwezigheid (mijn twee vrouwelijke collega's hadden ook verlof, de plaatselijke krokusvakantie is hier later dan in België), en daarenboven zelf niet in topvorm zijn na drie dagen ziek in bed te hebben doorgebracht: best wel blij dat het weekend is! Toch deel ik graag even twee mooie momenten van deze week. Het waren maar kleine dingen, die me echter wel sterk bijblijven, en dus wel diep geraakt hebben.

Op donderdagmorgen mag ik normaalgezien deelnemen aan de Engelse les. Elke week komen 3 vrijwilligers met een speciale ESOL opleiding (om Engels te geven aan anderstaligen: Engels als tweede taal) Engels geven aan onze cliënten. Ze zijn onderverdeeld in 3 verschillende niveau's, om zo goed mogelijk op hun noden te kunnen inspelen. Ik hou echt van de donderdagochtenden: een gezellige sfeer, waarin ik de kans krijg om even met een aantal cliënten te praten, en tegelijk net zoals hen gewoon student te zijn. Het creëert een speciale band, en is mooi om te zien hoe we 'als gelijke' van elkaar mogen leren. De leerkracht probeert daarenboven om ons zoveel mogelijk te doen praten in het Engels, door voortdurend vragen te stellen en ons te laten vertellen over onze eigen landen. Deze week ging het over je eigen buurt en lokale gemeenschap. Toen de leerkracht dan vroeg of we persoonlijk dit gemeenschapsgevoel hadden in ons eigen land, mocht ik het volgende waargebeurde verhaal horen uit Zuid-Afrika. Op een avond werd een vrouw verrast door dieven in haar huis. TV, waardevolle spullen, alles zou eraan geloven. Tot de vrouw plots aan haar fluitje dacht... Toen ze hierop blies duurde het maar enkele tellen tot de hele buurt kwam aangelopen, en deze mannen uit haar huis joegen.

Ik was er even stil van... Het klinkt voor ons misschien wat vreemd, dat fluitje, maar ik vind het wel een ongelooflijk mooi voorbeeld van zorg voor elkaar, van gemeenschap. Dit is voor mij heel concreet 'ik ben er voor je'... Zeker als ik dan bedenk hoe vaak we gewoon op straat iets zien gebeuren en eerder de andere kant op kijken dan ter hulp te snellen. Het zet wel aan het denken!

Mijn tweede verhaal vond plaats op vrijdagmorgen. Vrijdag is altijd een redelijk rustige dag wat betreft cliëntbezoeken, aangezien we die dag geen echte activiteiten hebben. Plots hoorde ik 's morgens toch een enthousiast geklop op de deur... een cliënt met een brede glimlach stond me op te wachten, samen met de uitbundige boodschap dat ze me gewoon even dag kwam zeggen en een prettige dag wensen! Ik stond even perplex... zoiets klein, schijnbaar onbetekenisvol, heeft mij heel erg veel deugd gedaan. Zij was voor mij zon en vrolijkheid in levende lijve! Het deed me beseffen: wat een wijsheid in eenvoud, wat een krachtig voorbeeld. Wie heeft hier wie het meest te leren? Durven en kunnen wij zelf nog tijd nemen voor zo'n schijnbaar kleine, eenvoudige dingen?

Bedankt lieve mensen, dat ik dit alles van jullie mag leren!

Veel liefs,

Bénédicte

Motivatiebrief aan jezelf

Lieve vrienden,

Wauw, wat een geweldige week! We hadden deze week recht op een volgende residential: van maandag tot donderdag stond in Freshfield (nabij Liverpool, op wandelafstand van de zee!) een blij weerzien op het programma met alle mede-JVCvrijwilligers rond het thema "social justice". Zonder jullie jaloers te willen maken: het was fantastisch! De residential kwam schijnbaar voor iedereen wel op het juiste moment: mijn 13 mede-vrijwilligers leken net als mij steeds meer te worstelen met vermoeidheid, de hardheid van de realiteit, de soms zeer ééntonige werkdagen of de plaats van een vrijwilliger in een organisatie. Het deed zo'n deugd om elkaars verhalen te horen, eigen ervaringen te kunnen delen, en hiermee beseffen dat ik niet de enige bent die dit alles doormaakt, en dat mijn eigen gevoelens bij de hele ervaring doodnormaal zijn.

Achteraf beschouwd lijkt het bijna alsof deze 3 dagen een soort van louteringsperiode of innerlijke vernieuwing hebben bewerkstelligt, die in elk individu, maar ook in de hele groep zichtbaar was. Waar er bij aankomst voornamelijk vermoeidheid aanwezig was, werd het vertrek getekend door vreugde, enthousiasme, verbondenheid en nieuwe kracht voor die strijd voor social justice.

Voor mij is die ommekeer er heel sterk geweest, in het bijzonder door één bepaalde activiteit. Op het einde van de tweede dag werden we een tijd lang in stilte op weg gestuurd met de vraag "Waarom doe je dit eigenlijk, wat geeft jou de inspiratie om je werk en de hele JVC-ervaring te vervullen en ook te blijven volhouden?" Een heel moeilijke, maar zo bijzondere vraag. Het was een hele tijd stil... Maar merkwaardig genoeg, hoe moeilijk het voor sommigen ook is om die stilte te bewaren (zeker als je met zoveel leuke mensen bijeen bent) bleek voor de meesten dit moment het hoogtepunt van deze driedaagse te zijn geweest. Nu ik er op terugkijk deel ik deze mening zeker. Mijzelf deze vraag stellen heeft mij geholpen om even los te komen van de alledaagse routine, en terug te gaan naar de oorsprong, en tegelijk het doel van wat ik doe. Maar nog veel belangrijker dan dat: dankzij die waaromvraag zag ik plots weer hoeveel hoop en vreugde er toch ook in deze harde realiteit aanwezig is. Mijn inzet, net zoals dat van die 13 anderen, is gebaseerd op de hoop en het geloof dat het anders kan, dat er een verschil kan gemaakt worden, hoe klein ook. En paradoxaal genoeg lijkt het niet dat verschil, maar wel de inzet voor en de ontmoeting met mensen aan de rand van de samenleving die tot echte vreugde leidt. Zelf beschouw ik deze mensen dan ook echt als de profeten van vandaag...

Toen we achteraf dan een deelronde hielden over de eigen motivatie viel het mij op dat dit een steeds wederkerend motief was: het gevoel dat wat we hier doen ons écht gelukkig maakt. Dit kunnen zeggen, zelfs nadat je buiten hebt moeten werken in vriestemperaturen, of heeldere dagen blikken moet versjouwen, of naar een begrafenis moeten gaan van één van je clienten die is bezweken aan zijn alcoholverslaving...dat wil volgens mij echt iets zeggen.

Na dat reflectiemoment voelde ik me stilaan weer vollopen van nieuwe energie, en van verlangen om er gewoon van te genieten. We hadden zalige momenten: een strandwandeling (mét voeten in het water!) onder een stralende zon, een spontane toneel- en zangshow, een nachtwandeling door de duinen en gewoon in een ontspannen sfeer genieten van elkaars gezelschap en mezelf blijven verwonderen dat er zoveel prachtige mensen kunnen bestaan. Zoals iemand me zei gedurende deze dagen: "ik heb nog nooit zo'n tolerante mensen ontmoet." Het is waar, en zelfs zo hard dat ik zou willen dat jullie het allemaal met je eigen ogen zouden kunnen zien, opdat het ook jullie van hoop zou mogen vervullen: een hoop die je zelf tot handelen aanzet.

Wat een motivatiebrief aan jezelf toch allemaal niet kan teweeg brengen. Misschien wel de moeite om het ook zelf eens te proberen?

Tot gauw!

Bénédicte

Unconditional love and respect

Lieve vrienden,

Op het eerste zicht weet ik niet meteen wat schrijven deze week. Er is meer dan genoeg gebeurd de voorbije dagen, maar niet meteen één ding dat eruit springt. Ik denk dat ik in alle eerlijkheid moet toegeven dat zowel het gemeenschapsleven als het werk momenteel een uitdaging vormen. Het verschil in karakters hier in huis wordt stilaan heel duidelijk, en is vooral een uitdaging voor de wat stillere of minder sterke karakters. Daarnaast ook wat onenigheid tussen mijn collega's onderling over mijn rol op het werk die me samen met de zwaarte van de job wel wat gefrustreerd heeft.

Misschien is dit dan wel de vraag die me momenteel bezig houdt: hoe kijk ik naar de mensen om me heen, hoe behandel ik ze met het respect dat ze verdienen? Zolang het mensen zijn die je graag ziet, en waar je veel van terugkrijgt is dat heel gemakkelijk. Maar het wordt pas echt een uitdaging naar mensen toe die verder van je af staan, of waar je minder voor voelt. Twee dingen hebben me hierover wel sterk aan het denken gezet.

Elke woensdag hebben we op het werk een teammeeting, die altijd wordt geopend met een gedachte. Eén van de collega's deelt hierbij een gedachte, een gebeurtenis, een verhaal, die hem of haar de voorbije week bezig hield. Onnodig te vertellen dat dit altijd sterke momenten zijn! Deze week ging het precies over respect: over hoe mijn collega besefte dat we doorheen de drukte van het werk vergeten onze clienten met respect te behandelen. Of beter gezegd: het was een oproep om hen met meer respect te benaderen, als volwaardige mensen mét een keuzevrijheid, met een waardigheid. Het is waar dat we soms zo gefocust zijn op efficiëntie dat het nog moeilijk is om dit te blijven zien. Het is bijvoorbeeld frustrerend wanneer je de hele procedure vervult om een client een plaats te kunnen aanbieden in de night shelter, om dan te horen dat de client dit afwijst, omdat hij niet in een night shelter wil slapen. Vanuit ons perspectief is dit heel frustrerend, en moeilijk om dan je geduld te bewaren. Het was dan ook een eye-opener om mijn collega te horen zeggen hoe hier net de uitdaging ligt: te zien dat ook deze mensen die keuzevrijheid verdienen! Wat hun situatie ook is, laat ons hen die waardigheid niet afnemen...

Het klinkt misschien radicaal, maar ik denk dat er wel veel waarheid in zit, en vooral veel groeikansen voor mezelf. Respect is maar mogelijk daar waar verschillen een plaats krijgen en gewaardeerd worden. Dat ervaar ik zeker ook in de gemeenschap. Verschillende karakters, verschillende opvoedingen, verschillende gewoontes, verschillende talen, verschillende culturen, het stelt mijn geduld soms danig op de proef. Het kan om kleine dingen gaan, zoals hoe je de afwas doet, maar ook om grotere, zoals hoe je elkaar behandelt. Het is soms zoveel gemakkelijker om alles op je eigen manier te doen en vast te houden aan je eigen overtuigingen. Maar doe je hiermee recht aan de mensen om je heen? Laat je niet zoveel kansen schieten om de schoonheid in hen te zien, de talenten die ze meebrengen, de vreugdes die ze jou kunnen bieden? En het gaat dan eigenlijk nog verder dan dat: verdienen ze het gewoon niet omdat ze net al jij deel zijn van diezelfde schepping, niet meer maar ook niet minder dan jij?

Soms zo moeilijk, en tegelijk zo eenvoudig om te kunnen zeggen: ik zie je graag, gewoon omdat jij jij bent! Een portie 'unconditional love', dat zou zoveel mensen vandaag zoveel goed doen...

Ik neem hierbij voor mezelf de volgende reflectie ter harte, en ook ter hande, die iemand me deze week voorschotelde: hoe zou de wereld eruitzien moesten we erin slagen om elke mens te zien door Gods ogen, om naar elke mens te kijken met de liefde die Hij voor ons heeft?

Veel liefs en tot gauw!

Bénédicte

Les miserables...ook vandaag!

Lieve vrienden,

"Do you hear the people sing

singing a song of angry men..."

Deze zin, en nog meer dit lied, omschrijft perfect mijn gevoel bij de voorbije week. Het komt uit een van de nummers van Les miserables, dat net opnieuw verfilmd werd en hier momenteel heel populair is. We gingen er zelf ook naar kijken vorige week met de gemeenschap en... ik ben er zelf weg van! Door mijn werk en ervaringen hier keek ik er waarschijnlijk wat met andere ogen naar dan ik voordien zou gedaan hebben, daarom deel ik graag even enkele gedachten bij de film. 

Ik werd om te beginnen heel snel geraakt door de hardheid van de film. Het toont voor mij echt de rauwheid van een leven aan de rand van de maatschappij. Ik zou zelfs durven zeggen: aan de rand van onze maatschappij. Want misschien was dat voor mij wel het belangrijkste inzicht van de hele film: dit is neit enkel een verhaal van 200 jaar geleden, maar ook een verhaal van vandaag. Ik zie dagelijks mensen die min of meer hetzelfde doormaken als de hoofdpersonages uit de film. De eenzaamheid die Fantine treft raakt je als kijker diep, of mij toch alleszins. Weten wij eigenlijk wel wat echte eenzaamheid is? Kunnen we ons inbeelden wat het is om echt volledig op jezelf te zijn aangewezen, zonder hulp, zonder ook maar iemand om je heen die je een hand uitsteekt? Onze clienten weten wat het is, en hebben allemaal minstens zo'n periode doorgemaakt. Meer nog: voor de regering hier bestaan ze simpelweg niet. Hun asielaanvraag is geweigerd, dus ze zijn er niet. Als ik dit allemaal bedenk, zie ik nog meer in hoe 1 waarderende blik, of vriendelijk gebaar een wereld van verschil kan maken. 

Jean Valjean toont dit ook sterk in de film. Een paar eenvoudige woorden van de priester veranderen voor hem zijn hele leven. Gewoon omdat de priester hem zag en waardeerde als een persoon, en hem ondanks zijn daden toch zijn vertrouwen schonk. De kracht van vertrouwen wordt hier heel sterk duidelijk... 

Weinig woorden of kleine daden kunnen dus wel degelijk een verschil maken, een verschil dat ook vandaag nodig is. Want als er iets mij bijblijft van de film is het wel dit: het gevoel dat elk lijden onaanvaardbaar is. Elke persoon die onrecht wordt aangedaan verdient het gezien te worden. Jean Valjean had geen enkele band met Fantine, geen verplichtingen, niets. En toch, voor die vrouw en haar kind heeft hij een groot verschil gemaakt, zomaar. Hij had in wanhoop kunnen blijven zitten, wanhoop om de talrijke ellende die hij zag en waartegen hij zich machteloos voelde. Maar hij geeft die machteloosheid niet het laatste woord, en besluit die ene vrouw te helpen. 

Wat zou het mooi zijn, mochten we allemaal een beetje de ogen, de moed en de daadkracht van Jean Valjean hebben. Ogen om het lijden en de onrecht om ons heen te zien, de moed om er voor op te staan, en de daadkracht om een eigen 'revolutie' te starten, hoe klein en bescheiden het ook mag lijken.

Ik kan alleen maar hopen dat velen op een of andere manier zullen geraakt worden bij het zien van deze film en mijn verlangen naar een vredevolle revolutie zullen delen!  

Do you hear the people sing?
Singing a song of angry men?
It is the music of a people
Who will not be slaves again!
When the beating of your heart
Echoes the beating of the drums
There is a life about to start
When tomorrow comes!

Liefs!

Benedicte